Życie po hajnidzie.

High need baby – wreszcie ktoś to nazwał. To takie małe potworki, które już od momentu przyjścia na świat dają niezłego czadu i właściwie przez wiele, wiele lat wymagają więcej niż przeciętniak, a potencjalny rodzic zastanawia się czy wskoczyć pod podciąg, czy rzucić to wszystko w cholerę i uciec … tylko nie ma gdzie. Kiedy sama zostałam rodzicem takiego dziecka nikt tego 8 lat temu nazwać nie umiał, poza tym nawet jak umiał, to do moich uszu to nie dotarło. O dzieciach “high need” dowiedziałam się z 3 lata temu i po raz pierwszy poczułam, że nie jestem osamotniona w tym cholernie trudnym macierzyństwie i, że serio takich dzieci jak mój Jan jest znacznie więcej. Problem jeszcze większy pojawił się, kiedy na świat przyszedł mój drugi syn, a ja nagle przyzwyczajona do dziecka innego kalibru, dostałam zupełne przeciwieństwo i trzy razy dziennie zastanawiałam się, czy on jest w pełni zdrowy.

Jan. Po pierwszych dwóch tygodniach jego powrotu do domu myślałam, że oszaleje. Kolki, wieczny płacz, sen tylko na rękach, zero możliwości odłożenia do łóżeczka, które w końcu przestało spełniać swoją funkcję. Zaczeliśmy do niego ładować wszystko – zabawki i ubrania. Innego zastosowania nie widzieliśmy. “Wkład”, który powinien z niego korzystać doszedł do wniosku, że to nie jego tereny i się do nich nie zapuszczał. Chyba, że później, w etapie 8-11 miesięcy, otoczony zabawkami, żeby matka mogła w spokoju zrobić siku.

Ach tak … Siku. Możecie wierzyć na słowo, że pierwszy raz samotnie z toalety skorzystałam jak Jaś dobił chyba do 4 lat. Najpierw było trudno w ogóle znaleźć czas na samotny kibel, potem dobijał się do drzwi, potem nauczył się je otwierać, a potem ja go brałam ze sobą, bojąc się, że zdemoluje mi cały dom, a w najgorszym przypadku wysadzi w powietrze. Do 1,5 roku bujaliśmy go do snu, do 2 lat spał z nami, do 3 lat nosił pieluchy, a do 3,5 miał smoczek (tylko do spania). Ostatnie dwie rzeczy zaliczam do kosmosu, którego najbardziej zaawansowane mateczniki-idealne nie ogarnęły. Próbowały, ale nie dały rady. Nie z Janem. Zapewniam. Znał alfabet w dwóch językach, a miał w nosie teorię nocnikowania. Odpieluchował się w końcu sam. Do dzisiaj zastanawiam się czy nie robił sobie z nas jaj, obserwujac jak fajnie matka lata z mopem, a ojciec pokazuje praktykę w toalecie jak facet-facetowi.

Wiele osób uważa, że dziecko na paszy (czyt. mleku modyfikowanym, czyt. nie jestem przeciwniczką mm czyt. taki dżołk) przesypiają całe noce, więc te wygodne matki dają dziecku gumę (czyt. butelkę, czyt. nie jestem przeciwniczką podawania dziecku mleka z butelki), żeby przesypiać noce, a te drugie matki wiszą z dzieckiem przy cycku pół nocy (potwierdzam! Też teraz wiszę!). Posiadajac jednak takiego hajnida przespałam całą noc dopiero ekhm … jak Jaś dobił może do 5 lat. Do tego do 13 miesięcy, albo nawet 14 (pamięć zawodzi) potrzebował tej JEDNEJ butli w nocy. Wbrew powszechnej opinii, że dzieci na mm przesypiają pełne noce już jako miesięczne dzieci. Ja moglam się na taką wzmiankę obsmarkać patrząc na to w kategorii najlepszego żartu świata.

Oczywiście istnieje teoria, że kilkulatki są mega kumate i też powinny noce przesypiać, ale teraz wyobraźcie sobie takiego 4-5 latka, który pół nocy się wydziera, że ma potrzeby, które MUSISZ natychmiast spełnić. On chce pić, siku, kołysankę, przytulić, przykryć i tak od 2-3 w nocy. Aria potrafiła trwać nawet do rana. Pamiętam jak któregoś razu braliśmy z PT wolne na życzenie, bo nie daliśmy rady się podnieść z łóżka, a “Potworek” poinformował nas o 7 rano uroczyście, że idzie spać. Mój mąż to oaza spokoju, który chyba nigdy w życiu się nie wydarł, ale wtedy słyszałam jak syczał, że skoro nie spaliśmy całą noc, to nie ma żadnego spania! I nie było. Zasypiałam na stojąco. Ponieważ lubię słuchać mądrzejszych poradziłam się “guru” co robić, więc usłyszałam, że najlepiej dawać mu proste komunikaty, że noc jest od spania i ignorować. Problem był taki, że Jaś wtedy zaczął się wydzierać (nie wiem do dnia dzisiejszego za jakich ludzi odbierali nas sąsiedzi …) a ja patrząc w sufit pytałam PT, co zrobimy jak zapuka nam policja do drzwi. Odrzekł, że oddamy go policji, sami się zdrzemniemy, bo po godzinie i tak go przywiozą … To był taki moment w moim życiu, kiedy naprawdę myślałam, że sąsiedzi zgłoszą nas do Pomocy Społecznej i przyjdzie taka pani sprawdzić, czy dziecko nie jest katowane, a ja w głowie układałam sobie z tą panią dialog.

Oczywiście, żeby nie wylądować w wariatkowie, człowiek wiedział, że poza rodzicem jest też osobną jednostką, więc kompletnie nic nie stało mi na przeszkodzie bym wychodziła bez dziecka w weekendy. Tu pokłony dla babci Gie, lub dla PT, który też nie mial nic przeciwko, żebym szła w “tango” z dala od rodzicielskich trosk. A babcia Gie dawała radę, nawet jak Jan pytał, czy ugotuje mu kompot o … 2 w nocy!

Moj powrót do pracy po 3 latach był w gruncie rzeczy odpoczynkiem psychicznym. Nie będę oszukiwała nikogo, ale o ile pierwsze 2 lata wspominam “w miarę”, o tyle każdy kolejny dzień w domu powodował u mnie “rozjebanie emocjonalne”. Bawiłam się z Janem, myślałam, że minęły juz z 3 godziny, a po spojrzeniu na zegarek okazywało się, że minęło 10 minut i o mało nie utopiłam się w zlewie. Jedyne co było nietypowe dla typowego hajnida, to Jach miał do 3 lat drzemkę ponad 2 godzinną w dzień. Więc miałam czas, żeby posprzątać, ugotować obiad i resztę dnia dla nas. Nigdy nie byłam tak kreatywna jak w tamtym okresie, ani nie zwiedziłam miasta wzdłuż i wszerz z Janem na rowerku biegowym. Place zabaw omijaliśmy, bo Jach nie tolerował dzieci, a jego krzyki słychać było pewnie w Zimbabwe. Oczywiście uprawiałam przymusowy jogging. Ktoś mi spierniczał na rowerku biegowym i uważał, ze to całkiem zabawne. Zaczęłam też pisać bloga (w tym roku to już 4 lata!), na którym opisywałam pewne zachowania Jana i nasz przeciętny dzień – rzadko kto to ogarniał …

I kiedy wreszcie nasz syn zaczął do domu przyprowadzać kolegów, a ja mogłam wreszcie popołudniami uwalić się na kanapie z pilotem w ręce bez kompletnie żadnego obowiązku zabaw, klockami LEGO, które wypalały mi oczy; kiedy wreszcie zaczęliśmy przesypiać całe noce – wpadliśmy na genialny pomysł! Zostańmy rodzicami ponownie!

Masochizm, że niech ch.. strzeli!

I tak całą ciążę oboje z PT snuliśmy czarne myśli, ja próbowałam sobie wyobrazić jak to jest mieć w domu drugiego hajnida, Jana z pomysłami sięgającymi gwiazd (lub niewiele niżej niż jego okno, z którego kiedyś wyrzucał zabawki by sprawdzić jak działa grawitacja …) i labradorem, który świetnie dopasował się do naszych klimatów. Ale na świat przyszedł Staś i jebs.

Piszę ten tekst drugi dzień z rzędu i to w trakcie jego … snu. On 3/4 doby śpi, pozostałą 1/4 doby wisi na cycku i/lub leży grzecznie w łóżeczku/bujaczku/kocu/ostatnio-chuście. Mam czas na fryzjera (jeszcze nie byłam, ale pójdę …), kosmetyczkę (zaliczyłam!), zakupy (zaliczyłam!), makijaż, książki, spacery! No w gruncie rzeczy pełen luz. W życiu bym nie pomyślała, że istnieją na tej planecie dzieci takie jak Staś, albo istnieją, ale tylko w bajkach lub czasopismach dla mam, które są na dobrej drodze do pierwszych oznak deprechy u potencjalnej matki. Dla mnie opowieści o takich dzieciach można było włożyć między “Królewnę Śnieżkę i 7 krasnoludków” a “Króla Lwa”.

Nauczona doświadczenia po prostu cieszę się chwilą, bo gdzieś w głębi matczynego serca zastanawiam się, czy to nie jest cisza przed burzą … Przecież to brat Jasia, te same geny. A genów nie oszukasz!

 

COMMENTS (13)

  • kate
    Sty 26, 2017., 18:20 • Reply

    Nie martw się nic się nie zmieni z numerem 2. U mnie było to samo, o dzieciach high need dowiedziałam się gdy mój egzemplarz miał 6 lat i wyszliśmy na prostą. Gdy urodziłam drugie to pytałam pediatrę czy to normalne że dziecko tyle śpi. Starsza codziennie przez pierwszy rok życia wstawała o 5 rano, spała w dzień raz ok 30-40 minut na moich rękach i zasypiała o 23, budziła się ok 1, nie spała godzinę i dwie ( musiałam nosić) i tak codziennie. karmiona mm gdy dostawała mleko to tak się darła jakbym ją jakimś kwasem karmiła. spacer w wózku- nie mogłam stanąć itd.

  • Matka po przejściach
    Sty 26, 2017., 18:55 • Reply

    I oby tak już zostało!!!! Też miałam pierwsze dziecko ''nieodkładalne'', wrzeszczące przy każdym spacerze, wrzeszczące przy jedzeniu, w zasadzie wrzeszczące prawie non stop nawet tulone i kołysane godzinami. Na szczęście tak było tylko pół roku. Potem to był syn idealny, ale tego pierwszego półrocza nie zapomniałam do dziś. Więc szacun dla Was-bo mnie to pół roku wykończyło. Kiedy witałam na świecie drugiego syna miałam nadzieję, że będzie inaczej. Miałam ją prawie przez miesiąc... a potem niestety przekonałam się, że jednak może być gorzej:/ Czego szczerze Wam nie życzę.

  • Kasia K.
    Sty 26, 2017., 19:25 • Reply

    Oesu! Tekst o mnie i moich dzieciach. Starsza (hajnidka) i młodszy - Boziu-dzięki-nie-hajnid (choć spać też nie lubi - dociąga do maks pół godziny, zupełnie jak starsza; z tym, że budzi się z uśmiechem,a siostra budzila się z przerażającym krzykiem...). Widzę tylko 2 różnice (poza spaniem) między nią a Jasiem - smoka oddala jak miała 1,5 roku, ale za to bujaliśmy ją do trzeciego roku życia. Tak, tak, kilkanaście kilo żywego człowieka, bujane przez minimum pół godziny. Mięśni niejeden facet może mi zazdrościć. A do pracy wróciłam zaraz po macierzyńskim. Jaka tobyła ulga! Mimo, że czasem wsiadałam za kółko po 2 godzinach snu... I też niesamowicie mi ulżyło jak się dowiedziałam o HNB. To nie ze mnie była dupiata matka, tylko po prostu trafił mi się taki, a nie inny egzemplarz dziecka - jaka ulga! Ciekawi mnie czy czytałaś książki Hogg. I, jak ja, furgnęłaś nimi z całej pary o ścianę? ;) Choć może nie, skoro Ci Jan spał, to może ją oszczędziłaś... Ps. Ostatnia moja przespana w całości noc to noc z 20 na 21.06.2012. Potem urodzila się Ona, a ja dowiedziałam się, że można nawet sprawnie funkcjonować przy 2 godzinach snu na dobę ;) Teraz jest drugie, więc na kolejną przespaną noc nie liczę przez najbliższe 5 lat.

  • Matka łobuzów
    Sty 26, 2017., 21:28 • Reply

    Świetny tekst...😊 u mnie podobnie.Pierwszy syn-anioł karmione od 2mż mm większość dnia przesypial co 3godziny mleczko i dalej sen trochę zabawy itd.jakby dziecka nie bylo,też zastanawialam się czy wszystko z nim ok 😊 dodam ze nawet szczepienia przechodził bez paniki 😊 i tak grzeczny jest do dziś a ma już prawie 7 lat.Pora na drugą latorośli teraz lat 2,od urodzenia noszony czasem chwilę udało się go odłożyć ,glosnym wrzaskiem domagał się wszystkiego co mu się należało, nocnej butelki domagał się do 8-9 miesiąca, karmiony mm,absorbujacy za 3 dzueci,ruchliwy jak owsik 😂 a pomysły jak z kosmosu 😄na chwile z oka spuszczony być nie może. Podsumowujac...2 dzieci 4 lata różnicy dwa całkiem różne charaktery,nie mogę sama się nadziwić, że dzieci mogą być aż tak różne ☺

  • Paula
    Sty 26, 2017., 21:58 • Reply

    sama nie mam dzieci, ale wiem z opowieści mamy, jak było ze mną i moją siostrą. ja przesypiałam jakieś 22 godziny na dobę i kiedy mama dowiedziała się, że jest w drugiej ciąży modliła się o drugie taki dziecko... z moją młodszą o 15 miesięcy siostrą było na odwrót - darła się przez 22 godziny na dobę. mama powrót do pracy po 3 miesiącach macierzyńskiego traktowała jak błogosławieństwo ;) i tak nam zostało, póki nie miałyśmy jakoś 6/7 lat. mnie jakby nie było, Magda z conocnym wrzaskiem... więc może Staszek po prostu jest takim spokojnym chłopaczkiem, który da się starym wyspać :)

  • ania
    Sty 27, 2017., 03:09 • Reply

    moj hajnid ma 7 miesiecy przez pierwsze 4 miesiace schudlam 30 kg tak dal nam popalic caly czas na rekach skakalam z nim na pilce darl sie jak spal dar sie jak jadl nikt z teraz tez tylko na rekach ndomownikow nie chcial miec z nim doczynienia nawet przez 5 min. teraz tez tylko na rekach u i nnych ryczy i jak tylko jest odkladany do wozka skoczkow bujaczkow od razu placze a i do samochodu sama sie z nim nie wybieraz w podroz nawet najkrotsza bo w foteliku nie usiedzi :(

  • xxxx
    Sty 27, 2017., 17:13 • Reply

    fajny tekst :) Noemi czy mi się wydaje, czy Mały żółty jest? Moje dziecię było na początku megaspokojne, ponoć przez żółtaczkę, ale potem mu przeszło (i żółtaczka i megaspokojność;))

    • Noemi Pawlak
      Sty 27, 2017., 20:12 • Reply

      Kwestia światła i filtru. ;) Mały miał żółtaczkę niewymagającą hospitalizacji. Przeszła już całkowicie jakis czas temu. ;)

      • xxxx
        Sty 28, 2017., 10:12 • Reply

        a może faktycznie, bo ja tak patrzę na zdjęcie teraz to Jaś też trochę karnacją pod Azjatę :D no to może faktycznie będziesz miała teraz easy model :) choć i tak myślę, że dla Ciebie, tak jak i dla mnie, najcudowniejszy nie będzie fakt, że Mały spokojny, niewymagający czy nie drący się, ale brak konieczności jeżdżenia na rehabilitacje, co drugi dzień do lekarza, czekania na "wyrok" czy kolejną "diagnozę". Życzę fajnego, spokojnego = normalnego macierzyństwa (i zazdroszczę :)))

  • Maria Antonina
    Sty 28, 2017., 15:51 • Reply

    Sytuacja jak u mojego brata. Do dziś wspominam jajk bratowa pytała midwife po porodzie, czy to normalne, czy wszystko ok, bo mniejszy śpi, je, śpi, je, leży, a starszy darł ryja całe dnie i noce. Midwife powiedziała wtedy, że jak pierwszy był hnb, to drugi będzie normalny, ale jak podrosną to im się odmieni. I faktycznie... dziś mają 9 i 7 lat- starszy grzeczny, poukładany, a młodszy diabeł wcielony! ;)

  • lavinka
    Sty 30, 2017., 23:33 • Reply

    Ii, moja się odpieluchowała na dwa miesiące przed 4 urodzinami. To znaczy w dzień, w nocy dopiero niedawno, rejon 4,5 roku. Po prostu jej pęcherz potrzebował nieco więcej czasu. Smoczek ma do tej pory, tak, 4ipółlatka, jak dojrzeje, to go sama wyrzuci, przecież do matury go ssać nie będzie, a nawet jeśli, to w sumie co mi do tego?Smoczek ma głównie do spania, ale też przydaje się w momentach bardzo stresujących. Wolę tak niż obgryzanie paznokci z nerwów, ja w jej wieku miałam pogryzione do krwi, całe w strupach. Uprzedzając pytania i pretensje, zgryz w porządku, próchnicy niet, co w tym wieku jest rzadkością. I nigdy nie uważałam jej za high need baby, choć musiałam bujać ją do snu długo po roku. Dla mnie to jest idealne dziecko. Chyba mam inne podejście. :)

  • Ewa
    Lut 11, 2017., 11:44 • Reply

    Lubię czytać Twoje teksty. :) Ja nie miałam chyba żadnych "problemów" z dwójką moich dzieci ... Nawet kilkakrotnie słyszałam ,żebym nie wypowiadała się na temat dzieci bo moje są BEZOBSŁUGOWE :D Fakt...kolki ,nieprzespane noce - nie wiem co to znaczy . Pozdrawiam !

  • Matka ninja master. – rodzicielska publicystyka
    Mar 28, 2017., 06:10 • Reply

    […] wpis “Życie po Hajnidzie“? Temat nieaktualny. Ale … przez pierwsze 3 tygodnie życia Stacha patrzyliśmy jak […]

LEAVE A REPLY

loading
×